قوز قرنیه کراتوکونوس یا قوز قرنیه (به انگلیسی: Keratoconus) بیماری پیشرونده ای است که معمولا" در سنین نوجوانی یا اوایل دهه سوم زندگی بروز می کند. در این بیماری قرنیه نازک شده و شکل آن تغییر می کند. قرنیه به طور طبیعی شکلی گرد یا کروی دارد ولی در کراتوکونوس (قوز قرنیه) قرنیه برآمده و مخروطی شکل می شود. این مسئله بر روی انکسار نور هنگام ورود به چشم تأثیر گذاشته و سبب کاهش وضوح بینایی می شود. کراتوکونوس ممکن است در یک یا هر دو چشم رخ دهد ولی در۹۰٪ موارد در هر دو چشم دیده می شود. علائم و نشانههای کراتوکونوس تشخیص کراتوکونوس (قوز قرنیه) ممکن است به دلیل بروز و پیشرفت آهسته آن مشکل باشد. این بیماری ممکن است با نزدیک بینی و آستیگماتیسم همراه باشد در نتیجه ممکن است موجب عدم وضوح و تاری دید شود. بیمار همچنین ممکن است دچار هاله بینی و حساسیت به نور باشد. بیماران معمولا" در هر بار مراجعه به چشم پزشک نسخه شان تغییر میکند. علل قوز قرنیه علت کراتوکونوس (قوز قرنیه) مشخص نیست. این بیماری ممکن است ژنتیکی باشد زیرا بیماران متعددی در یک خانواده دیده می شوند. درمان در انواع خفیف بیماری، عینک یا لنز نرم (Soft Contact Lenses) ممکن است کمک کننده باشد ولی با پیشرفت بیماری و نازکتر شدن و تغییر شکل بیشتر قرنیه این درمانها دیگر چندان کارساز نخواهد بود. درمان بعدی بیماری استفاده از لنزهای سخت دارای قابلیت نفوذ گاز است. این لنزها قابلیت بیشتری برای اصلاح آستیگاتیسم نامنظم ناشی از کراتوکونوس (قوز قرنیه) دارند. قرار گیری مناسب لنز بر روی قرنیه مبتلا به کراتوکونوس (قوز قرنیه) کاری ظریف و زمان گیر است. به همین دلیل مراجعات مکرر برای تنظیم لنز و اصلاح نسخه غیر قابل اجتناب است. این فرایند با نازکتر شدن و تغییر شکل بیشتر قرنیه نیاز به تکرار داشته و نسخه بیمار باید مجددا" تغییر داده شود. در صورتی که قرنیه قادر به تحمل لنز سخت نبوده و یا لنز توانایی اصلاح دید بیمار را نداشته باشد قدم بعدی پیوند قرنیه corneal transplant است. در حال حاضر در بیمارانی که قادر به تحمل لنزهای سخت نیستند و از طرفی انجام پیوند قرنیه به دلیل عوارض آن در آنها توصیه نمی شود از روشهای جدیدتری مانند قرار دادن رینگهای داخل قرنیه مثل Intacs و Ferrara استفاده می شود. مطالعه بر روی این روش در چند سال اخیر در جریان بوده و نتایج نشان دهنده بهبود نسبی بیماران است، هر چند نشان داده نشده است که این روش مانع پیشرفت بیماری شود. مراحل درمان به طور كلی درمان قوز قرنيه به پنج مرحله تقسيم مي شود. در مراحل اوليه بيماري، تجويز عينك توسط چشم پزشك تا حد زيادي باعث اصلاح ديد مي شود البته بايد توجه داشت بيماري ماهيت پيشرونده دارد در نتيجه نمره عينك تجويز شده تغيير خواهد كرد. با پيشرفت بيماري و افزايش نزديك بينی و آستيگماتيسم نامنظم مرحله ای فرا مي رسد كه ديگر با عينك نمی توان ديد را اصلاح كرد و براي اصلاح ديد بايد از لنزهای تماسی سخت (Hard Contact Lens) استفاده كرد. يكي ديگر از درمانهاي جراحي , كه براي قوز قرنيه وجود دارد، استفاده از حلقه هاي داخل قرنيه مي باشد كه اين نوع از درمان در بعضي از قوزهای خفيف تا متوسط كه كنتاكت لنز را نمي توانند تحمل كنند، كاربرد دارد. اين حلقه ها با كاهش ميزان آستيگماتيسم نامنظم به بهبود بينايي كمك مي كنند. اما بايد دانست كه ميزان موفقيت در حلقه هاي داخل قرنيه بسيار متغير و از فردي به فرد ديگر متفاوت خواهد بود و در صورت عدم موفقيت درماني، نهايتا بيمار نياز به پيوند قرنيه خواهد داشت. نتايج عمل در بيماران كراتوكونوس (قوز قرنيه) متفاوت است. در اين بيماران قرار دادن رينگ به طور متوسط باعث بهبود دو خط ديد در نيمي از بيماران مي گردد اگر چه ممكن است بعضي بيماران بهبودي چشمگيرتري داشته باشند. در واقع در بيماران قوز قرنيه اين عمل باعث مي شود بيماري كه قبل از عمل با عينك ديد خوبي نداشته است پس از قرار دادن رينگ به دليل كاهش نامنظمي هاي قرنيه با عينك جديد ديد بهتري نسبت به قبل از عمل داشته باشد. در هر بيمار نيز قابل انجام نيست . يكي از درمان هاي جديد كه در چند سال اخير مطرح شده پيوند متقاطع بين رشته هاي كلاژن قرنيه (Collagen Cross-Linking یا CXL) با استفاده از اشعه ماورابنفش و داروي ريبوفلاوين است. در اين روش پس از برداشتن لايه سلول هاي سطحي (اپيتليوم) قرنیه، به مدت سی دقیقه (هر 3 دقیقه یک بار) قطره ريبوفلاوين1/. درصد در چشم ريخته ميشود و سپس طی مدت سي دقيقه بعدی در چالیکه هر 5 دقیقه یک بار قطره مذکور در چشم چکانده می شود، اشعه اولتراويوله (ماوراء بنفش) به قرنيه تابانده مي شود . اين كار باعث افزايش پيوندهاي متقاطع بين رشته هاي كلاژن قرنيه (مطابق شكل زير) و در نتيجه افزايش استحكام قرنيه ميشود.در بررسي هاي سه تا پنج ساله ديده شده كه پيشرفت بيماري تقريبا در 100% موارد متوقف شده ودر نيمي از موارد قرنيه اندكي مسطح تر شده ويا بيماري كمي (حدود 2.87 ديوپتر) بهبود يافته است. و بينائي اصلاح شده 1.4 خط بهتر شده است. این روش باعث می شود پیوند قرنیه نیاز نباشد و یا به تاخیر بیفتد. در این روش که در حال حاضر جدیدترین روش درمان قوز قرنیه است، بر خلاف سایر روش های درمانی؛ در اکثر موارد نه تنها از پیشرفت بیماری جلوگیری می شود؛ بلکه بینایی فرد با و بدون عینک بهبود یافته و میزان آستیگماتیسم، کاهش قابل ملاحظه ای خواهد داشت. بهترین داوطلبان این روش عبارتند از: بیمارانی که به تازگی برای آنها تشخیص کراتوکونوس داده شده، افراد جوان و میانسالی که بیماری آنها پیشرونده است و همچنین کسانیکه لنز تماسی روی چشمشان خوب فیت نمی شود. در صورت پيشرفت بيشتر بيماري مرحله اي فرا مي رسد كه ديگر استفاده از لنزهاي تماسي و قطعات رينگ داخل قرنيه هم باعث افزايش ديد نمي شود و در اثر كدورت قرنيه, استفاده از لنزهاي تماسي ممكن نيست و عدم تحمل نسبت به لنز تماسي پيدا مي شود. در اين مرحله بايد از پيوند قرنيه كمك گرفته شود. آيا قوز قرنيه باعث کوری می شود؟ خوشبختانه اين بيماری كور كننده نيست ولي يكي از علل شايع پيوند قرنيه است فرد مبتلا به قوز قرنيه و يا بستگان وی نبايد نگران باشند زيرا بيماري بي خطر است و عمل پيوند قرنيه نتايج موفقيت آميزي دارد. آيا قوز قرنيه با ليزر درمان مي شود؟ تا کنون عنوان می شد که در بيماراني كه قوز قرنيه دارند به هيچ وجه نبايد اعمال جراحي ليزري مانند ليزيك – لازك يا PRK انجام داد؛ زيرا باعث بدتر شدن بيماري مي شد. اما با ظهور روش (Collagen Cross-Linking یا CXL) می توان بصورت همزمان و یا در قدم بعدی عیب انکساری چشم (شماره چشم) را با لیزر (معمولاPRK) درمان کرد. بیماری قوز قرنیه مادرزادی است زیرمرحله لپتوتن:آغاز پروفاز با افزایش حجم هستهای مشخص میشود. کروموزومها به صورت تخمهای دراز ، نازک و تاب خورده به شکل دانه های تسبیح به نام کرومومر ظاهر میشوند. این ریز مرحله را لپتوتن گویند .کروموزوم ها منفرد به نظر میرسند در حالی که بیشتر دی ان ای یاخته قبلا دو برابر شده و کروموزومها دارای دو کروماتید هستند بر اساس گفته «براون» ، سنتز دی ان ای تا مرحله لپتوتن ادامه دارد و زمان G2چرخه یاختهای را تشکیل میدهد .زیرمزیرمرحله زیگوتن: در این مرحله کروموزوم های همساخت به ترتیب ویژهای جفت میشوند. نیرویی که دو جفت کروموزوم را به سوی یکدیگر میکشد، هنوز مشخص نشده است. این روند را سیناپس میگویند و جفت کروموزوم های همساخت را بیوالانت )تتراد( میگویند رحله پاکیتن:در این مرحله هستک از نظر اندازه رشد میکند و کروموزوم ها کوتاهتر و ضخیمتر میشوند. حالا هر کدام یک تتراد هستند که از دو کروموزوم همساخت با 4 کروماتید تشکیل شدهاند. هر کروماتید از یک تتراد ، به دور کروماتید خواهر خود میپیچد و کوتاهتر و ضخیمتر میشود. هر کروموزوم همساخت سانترومر مستقل دارد. بنابراین هر کروماتید سانترومر خاص خود را دارا است. زیرمرحله دیپلوتن:در این مرحله کروموزوم ها ، جدا شدن از یکدیگر را آغاز میکنند، اما چون در بعضی نقاط تبادل صورت گرفته است، لذا در این نقاط متصل به یکدیگر باقی میمانند. این زیر مرحله حقیقتا کیاسما نام دارد و از نظر ژنتیکی دارای اهمیت فراوانی است، زیرا تبادل بین کروماتیدهای ناخواهری در این زیرمرحله صورت میگیرد. کراسینگ آور به تبادل ژن ها میانجامد و سبب تشکیل کروماتیدهای نوترکیب میشود. در ژنتیک ملکولی ، کراسینگ آور به عنوان وسیله تجربی برای نقشه برداری کروموزومی بکار میرود زیرمرحله دیاکینز:در این مرحله ، کروموزومها کوتاهتر و ضخیمتر شده و کیاسما ناپدید میشود. کروموزومهای همساخت از دو سو به سمت محیط هسته کشیده میشوند، اما جدا شدن کامل کروماتیدها صورت نمیگیرد. کروموزومهای همساخت فقط در انتها متصل به یکدیگر باقی میمانند و ساختار حلقه مانند عریضی را تشکیل میدهند. به علاوه هستک و غشای هسته ناپدید میشود و دوک بطور کامل تشکیل میگردد. کرومزومهای تتراد در صفحه متافاز قرار میگیرند. متافاز اول این مرحله پس از دیاکینز آغاز میشود و همانند متافاز میتوز است. کروموزومهای همساخت در صفحه استوایی باقی میمانند و از طریق سانترومرها به رشتههای دوک متصل میشوند. آنافاز اول در آنافاز اول ، کروماتیدهای خواهر از هر کروموزوم همساخت که به وسیله سانترومر به یکدیگر متصلاند، به قطبهای مربوط به خود میروند. کیاسما کاملا متلاشی میشود و کروماتیدهای ناخواهری از هم جدا میگردند. این کروماتیدها ، با کروموزومهای پدری و مادری خود تفاوت دارند. در مقایسه با آنافاز میتوز که در آن هر کروموزوم یک کروماتید دارد، هر کروموزوم در مرحله آنافاز میوز ، از دو کروماتید تشکیل شده است که احتمالا یکی از کروماتیدها ، نوترکیب است. تلوفاز اول در این مرحله کوتاه ، پیچش کروماتیدها باز شده و کروماتیدها دراز میشوند و تا مدتی در حالت فشردگی باقی میمانند. غشای هسته در اطراف هر گروه کروماتید تشکیل میگردد و دو هسته مجزا بوجود میآیند. در بعضی موجودات پس از تشکیل غشاها در هسته ، هر هسته دختر قبل از اینکه دومین تقسیم میوز آغاز شود، مدتی در مرحله اینترفاز باقی میماند. باید توجه داشت که بین دو تقسیم میوز ساختمان ( (DNA ساخته نمیشود. پروفاز دوم پروفاز این مرحله بسیار کوتاه است. دوک تشکیل میشود و کروموزومهای دو کروماتیدی و مضاعف روی آن قرار میگیرند. متافاز دوم در متافاز دوم ، کروموزومها به قسمت وسط دوک میروند و در آنجا مستقر میشوند. نکته جالب توجه این است در متافاز میوز اول سانترومرهای کروموزومهای همساخت از یکدیگر جدا میشوند، در حالی که در میوز دوم سانترومرهای کروماتیدهای خواهری از یکدیگر فاصله میگیرند آنافاز دوم در آنافاز دوم میوز کروماتیدهای هر کروموزوم از هم جدا میشوند و به دو قطب سلول میروند تلوفاز دوم در تلوفاز دوم میوز ، تقسیم میوزی کامل میشود و چهار سلول بوجود میآید. در بسیاری از جانداران ماده ، سیتوپلاسم سلولها در میوز بطور نامساوی تقسیم میشود و فقط یک سلول به جای چهار سلول حاصل میآید که سیتوپلاسم فراوان دارد و مبدل به تخمک میشود. سه سلول کوچک باقیمانده معمولا میمیرند. در بعضی از جانداران نر چهار سلول حاصل مبدل به اسپرم میشوند.
زیرمرحله لپتوتن: سرطان هائی که در نواحی لب، لثه، زبان یا مخاط دهان ایجاد می شوند، در این دسته قرار می گیرند. این سرطان ها معمولاً در افراد بالای ۴۰ سال ایجاد می شوند و احتمال بروز آنها با بالا رفتن سن افزایش می یابد.
سرطان هائی که در نواحی لب، لثه، زبان یا مخاط دهان ایجاد می شوند، در این دسته قرار می گیرند. این سرطان ها معمولاً در افراد بالای ۴۰ سال ایجاد می شوند و احتمال بروز آنها با بالا رفتن سن افزایش می یابد. این سرطان ها بیشتر مردان را گرفتار می کنند ولی با وجود افزایش استعمال دخانیات در زنان ممکن است این نسبت تغییر یابد. سرطان های دهان به راحتی قابل تشخیص هستند. علائم اولیه سرطان به راحتی قابل مشاهده یا لمس می باشد. هرگونه زخم یا تورم در دهان یا وجود توده در گردن که بیشتر از ۲ هفته باقی بماند، باید توسط پزشک مورد بررسی قرار گیرد. گرچه بیشتر این علائم مربوط به سرطان نیستند مراجعه به موقع به پزشک می تواند باعث نجات جان بیمار گردد. سرطان های دهان در صورتی که در مراحل اولیه تشخیص داده شده و درمان شوند، شانس زیادی برای بهبود کامل دارند. گرچه هنوز علت اصلی سرطان های دهان شناخته شده نیست، تحقیقات نشان داده است که بیشتر این سرطان ها توسط عواملی که با روش زندگی ارتباط دارد، ایجاد می شوند. بیمارانی که زیاد سیگار می کشند یا تنباکو می جوند و افرادی که مشروبات الکلی به مقدار فراوان مصرف می کنند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان های دهان هستند. علاوه بر آن، افرادی که مدت طولانی در آفتاب می مانند، احتمال بیشتری برای ابتلا به سرطان لب دارند. تغییرات مختصر در روش زندگی مثل عدم استعمال دخانیات و مصرف الکل و محافظت از تابش های نور آفتاب می تواند باعث کاهش احتمال ابتلا به سرطان دهان گردد. محل سرطان دهان شایع ترین محل های ایجاد سرطان دهان، لب پائین، زبان، کف دهان و لثه ها می باشد. همچنین در نقاطی مثل اطراف لوزه ها، غدد بزاقی دهان و سطح داخلی گونه ها ممکن است سرطان ایجاد شود. اگر سرطان های این نقاط تشخیص داده نشود و به موقع درمان نگردد، سلول های سرطانی به غدد لنفاوی گردن و استخوان های فک انتشار می یابند. منشأ سرطان دهان بین ۹۰% تا ۹۵% انواع سرطان های دهان از سلول های سنگفرشی که سطح داخلی دهان را می پوشانند، منشأ می گیرند. وقتی که رشد این سلول ها از کنترل خارج شود، سرطانی را ایجاد می کند که به آن کارسینوم اسکواموس یا ”سرطان سلول های سنگفرشی“ می گویند. بیشتر زخم ها، توده ها و لکه های سفید و قرمزی که در دهان یا اطراف لب دیده می شوند. سرطان نیستند و اغلب به دنبال گازگرفتن زیان، واکنش های بیش حساسیتی، عفونت ها و دندان های خراب ایجاد می گردند. اگر این تحریک ها در عرض دو هفته بهبود نیابد، باید توسط پزشک پیگیری شود. علل سرطان دهان تعداد زیادی از سرطان های دهان (۷۵% ۷۰%) در اثر استعمال دخانیات، مصرف طولانی مدت تنباکوی غیر استنشاقی یا مصرف الکل همراه با استعمال دخانیات ایجاد می شود. تماس های مکرر با نور خورشید می تواند باعث ایجاد سرطان لب پائینی شود. همچنین تحریک های مزمن توسط دندان های خراب در موارد نادری ممکن است به سرطان دهان منجر گردد. تنباکو میزان مرگ و میر ناشی از سرطان دهان در افراد سیگاری چهاربرابر بیشتر از افراد غیر سیگاری است. احتمال ابتلا به سرطان دهان در افرادی که تنباکو می جوند و همچنین مصرف کنندگان ناس بیشتر از افراد عادی است. پیپ و سیگار هر دو باعث سرطان لب می شوند. وقتی که مصرف کنندگان دخانیات همزمان الکل نیز به مقدار زیاد مصرف کنند، احتمال ابتلا به سرطان باز هم افزایش می یابد. نور خورشید ارتباط بین سرطان لب و تماس های مکرر با پرتوهای ماورای بنفش خورشید به خوبی شناخته شده است. کشاورزان، ماهیگیران، کارگران ساختمانی، اسکی بازان و کسانی که مدت طولانی از وقت خود را زیر نور خورشید به سر می برند، باید خود را از صدمات ناشی از آفتاب محافظت نمایند. یک کرم محافظ آفتاب با قدرت SPF (فاکتور محافظت از آفتاب) بیش از ۱۵ یا یک محافظ آفتاب حاوی اکسیدروی یا دی اکسیدتیتانیوم که قبل از ورود به آفتاب روی لب مالیده شود، بهترین عامل پیشگیری از سرطان های لب می باشد. استفاده از کلاه لبه پهن به محافظت از پوست صورت کمک می کند. تحریک های ناشی از دندان تحریک های مزمن ناشی از دندا ن های خراب یا دندان های مصنوعی نامناسب اغلب باعث ایجاد سرطان نمی گردد. با این حال در موارد نادر، ممکن است مشکلاتی را در ارتباط با سرطان دهان ایجاد نماید. به عنوان یک اقدام پیشگیرانه مناسب، وقتی که دندان ها باعث صدمه به مخاط اطراف خود شوند، باید توسط دندانپزشک معاینه گردد. تشخیص علائم سرطان دهان اغلب شبیه اختلالات معمولی است که در دهان پیدا می شوند (مثل زخم ها، توده ها و لکه های سفید و قرمز) این علائم به راحتی مشاهده و لمس می شوند. اگر این تغییرات در عرض دو هفته بهبود نیابند، باید توسط پزشک معاینه شوند. درد به ندرت جزء علائم اولیه سرطان دهان می باشد. علائم با اهمیت عبارتند از: زخم های دهان که بهبود نمی یابند زخم یا لکه های شبیه زگیل بر روی لب گلو درد مداوم وجود زخم زیر محل قرار گرفتن دندان مصنوعی توده گردنی اختلال در جویدن یا بلع با مشاهده لکه های مخملی قرمز (اریتروپلاکی) یا سفید (لکوپلاکی) در دهان، احتمال تغییرات پیش سرطانی افزایش می یابد. گرچه در بیشتر موارد، لکه های سفید، قرمز یا مخلوط آنها مربوط به سرطان نیست، باید معاینه دقیق توسط پزشک صورت گیرد. برای تشخیص سرطان ممکن است عمل نمونه برداری انجام شود. در طی این عمل مشکوک بی حس شده و قطعه کوچکی از بافت برداشته می شود، سپس در آزمایشگاه سلول های آن به دقت زیر میکروسکوپ مشاهده شده و معلوم می شود که طبیعی هستند یا خیر. نمونه برداری تنها راه تشخیص سرطان دهان است. درمان وقتی سرطان تشخیص داده شد، انتخاب درمان بر اساس محل تومور و گسترش آن و وضعیت عمومی بیماری صورت می گیرد. پرتو درمان، جراحی یا ترکیبی از هر دو درمان اولیه سرطان های دهان هستند. پرتو درمانی (رادیوتراپی) پرتو درمانی باعث صدمه به سلول های سرطانی می شود ولی اثر کمی بر بافت های سالم اطراف دارد. از اشعه گاما که سرچشمه آن یک ایزوتوپ رادیواکتیو می باشد یا اشعه X که توسط یک دستگاه اشعه X با ولتاژ بالا ایجاد می شود، برای درمان تومورهای بزرگ استفاده می گردد. مقادیر کم مواد رادیواکتیو را می هٔوان در زبان یا کف دهان، وقتی که تومور محدود به این نقاط باشد، کاشت. پرتو درمانی در افراد مختلف واکنش های گوناگون ایجاد می کند. بی اشتهائی، تهوع، خشکی دهان و تغییر رنگ پوست شبیه آفتاب سوختگی ممکن است از آثار جانبی پرتو درمانی باشد. این عوارض و سایر مشکلات ایجاد شده معمولاً با تغذیه خوب، استراحت و شستشوی دهان بهبود می یابند. از طرفی پرتو درمانی احتمال تخریب دندان ها را افزایش می دهد، از این رو بهداشت دهان و مراقبت دندانپزشکی اهمیت ویژه ای دارد. بیشتر این عوارض موقتی هستند. بعضی از سرطان های دهان توسط جراحی برداشته می شوند. وقتی که جراحی صورت می گیرد، معمولاً غدد لنفاوی اطراف آن نیز برداشته می شوند تا درگیری این غدد در اثر سلول های سرطانی بررسی گردد. بیمارانی که در مراحل پیشرفته تر بیماری درمان می شوند، ممکن است دچار اختلال در تکلم، بلع، جویدن یا تغییر شکل صورت شوند. با جراحی پلاستیک می توان این تغییر شکل را اصلاح کرد. با کشف زودرس سرطان ها نیاز به جراحی های وسیع نیز کاهش می یابد. درمان در این بیماری چگونه است؟ معمولا درمان چهار مرحله دارد که در مرحله ی 1 و 2 سعی می شود با استفاده از فیزیوتراپی، ورزش و درمان با میدان مغناطیسی(مگنت تراپی) اوضاع را بهتر کرد. جالب است بدانید که موثر بودن میدان مغناطیسی در درمان آرتروز زمانی کشف شد که بیماران مبتلا به سرطان مجبور بودند به مدت 4 هفته تحت درمان با MRI قرار بگیرند تا پزشکان رشد تومور را در آنها بررسی کنند. تعجب آور این بود که بعد از یک سال، آن دسته از بیماران که آرتروز هم داشتند، خیلی بهتر شدند. البته درمانهای دیگری مثل تزریق اسید هیالورونیک یا استفاده از قرصهای کندرویتین و گلوکزآمین هم وجود دارد. چه زمانی کار به جراحی می کشد؟ از درجه ی دو به بعد باید جراحی انجام شود. تا 20 سال پیش که آرتروسکوپی، یعنی همان جراحی بسته را نداشتیم، اگر مینیسک یک ورزشکار پاره می شد، جراح، زانو را با شکاف بزرگ باز می کرد و تمام مینیسکی را که قسمتی از آن پاره شده بود، برمی داشت و چون فنری وسط غضروف استخوان نبود که بتواند فشار را از بالا به پایین بگیرد، آرتروز به وجود می آمد و منجر به شکستن و راست کردن محور زانو تا تعویض مفصل می شد. اما امروزه با استفاده از روشهای جدیدتر مثل آرتروسکوپی، فقط همان قسمت پاره شده ی مینیسک را بر می دارند، یعنی 20 تا 25 درصد آن برداشته می شود و حدود 70 تا 75 درصد آن هنوز در مفصل است که می تواند فشار را قبول کند. در روش آرتروسکوپی با استفاده از دو سوراخ کوچک که از یکی از آنها تلسکوپ وارد می شود، تمام جزئیات عمل را می توان بر صفحه ی بزرگی نمایش داد (روی تصویر بالا کلیک کنید). آیا لیزر هم در جراحی زانو کاربرد دارد؟ بله، لیزر درمان موثری است و از خواصی که دارد و هنوز هم کاملا کشف نشده، این است که بیمارانی که تحت این نوع جراحی قرار گرفتهاند، بعد از عمل درد بسیار کمتری دارند. دکتر اولو( اولین کسی که در سال 1985 لیزر را در جراحی آرتروسکوپی استفاده کرد) معتقد است که فشار وارده به اعصاب مفصلی، در لیزر کمتر است. از دیگر مزایای لیزر این است که بعد از عمل جراحی، خونریزی وجود ندارد و مهم تر از همه اینکه با لیزر می توان خیلی دقیق تر غضروف شل شده را سفت کرد، در صورتی که با تیغ اگر بخواهیم ریش ریشهای غضروفی را برداریم، ممکن است قسمتهای سالم هم برداشته شود. سعی این است که با هر تکنیکی که می شود، غضروف سطح مفصلی یا مفصل خود بیمار را نگه داریم، چون اگر ما زود تصمیم به برداشتن سطح مفصل و تعویض آن با پروتز بگیریم، بیمار قادر به استفاده از تکنولوژی سلولهای بنیادی نخواهد بود. آیا درمان آرتروز با استفاده از سلولهای بنیادی نیز یک روش جدید است؟ بله، یکی از روشهای جدید درمانی، کشت و تکثیر سلولهای غضروفی در بیرون بدن و سپس پیوند دوباره به مفصل آسیب دیده است که برای این کار نیاز به تکنیکهای بسیار پیشرفته و فراهم شدن شرایط مناسب جهت رشد و تکثیر سلولهاست. این روش بسیار موثر بوده و در سراسر دنیا مورد استفاده قرار می گیرد. دکتر محمد مهدی شکیبایی، استاد دانشگاه مونیخ (لودویک ماکسی میلیام) یکی از کسانی است که روی این قضیه کار می کند. البته، استفاده از این روشها تنها در مواردی که بیمار به موقع به پزشک مراجعه کرده و زخمهای غضروفی اندازه ی کوچک تا متوسط داشته باشند، امکان پذیر است و در صورت مراجعه ی دیر هنگام بیمار و تخریب تمام غضروف مفصلی، تنها راه درمان، تعویض کل مفصل و استفاده از مفصل مصنوعی است. برخلاف طب کلاسيک که آرتروز را غيرقابل درمان تلقی می نمايد طب سنتی برای آرتروز طرح درمانی بسيار جالبی را ارائه می دهد که در صورت استفاده صحيح و به جا بسيار موثر بوده و از ميزان مصرف داروهای مضر(کورتن-...)بشدت می کاهد. در طب سنتی افراد بر اساس خصوصيات فردی به دو دسته افراد با مزاج گرم و مزاج سرد تقسيم بندی می شوند برای افراد با مزاج گرم حجامت عام (۳تا۵ جلسه بصورت ماهانه) وبه افراد با مزاج سرد حجامت گرم و خشک (۷تا۱۴ جلسه بصورت يک روز در ميان)و ماساژ موضع دردناک با روغن بادام تلخ توصيه می نمايد.
سلامت نیوز : بیماری قوز قرنیه یا كراتوكونوس به نسبت شایع بوده كه به طور مادرزادی ایجاد می شود و می تواند سبب آستیگما تیسم بالای چشم شود.
دكتر علیرضا رجعتی حقی فوق تخصص شبكیه در گفتگو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران گفت:بیماری قوز قرنیه یا كراتوكونوس keratoconus یك بیماری به نسبت شایع و مادرزادی است.
وی تصریح كرد: در این بیماری انحنای قرنیه چشم از حالت طبیعی بیشتر است.
رجعتی بیان كرد: بیماری قوز قرنیه یا كراتوكونوس می تواند سبب آستیگماتیسم بالای چشم شود و به عبارتی افرادی كه دچار آستیگماتیسم بالا هستند می توان به قوز قرنیه در آنها مشكوك شد كه متخصص با عكس برداری مخصوص از سطح قرنیه بیماری قوز قرنیه یا كرانوكونوس را تشخیص می دهد.
این فوق تخصص گفت: چون این بیماری مادرزادی است ، افرادی كه دچار این بیماری می شوند در بدو تولد و از نوزادی این بیماری در آنان وجود داشته كه می تواند به مرور زمان پیشرفت كند و با پیشرفت این بیماری ، در دوره نوجوانی و یا جوانی خود را بروز می دهد و با پیشرفت این بیماری علایم شایع آن كه تاری دید وضعیت بینایی است ایجاد می شود.
رجعتی خاطر نشان كرد: با آنكه معاینه های چشم در دوره پیش دبستانی و دبستانی انجام می شود اما بهتر است كه برای تشخیص وجود بیماری های مادر زادی در دوره های قبل از پیش دبستانی و طفولیت معاینه های چشمی انجام شود.
این فوق تخصص به راههای درمان قوز قرنیه اشاره كرد و گفت: در صورت شدت نداشتن این بیماری ، با استفاده از عینك یا لنزهای تماس سخت (لنزهای contact hard ) مشكل دید وضعیت بینایی ، بهتر می شود.
اما اگر بیماری قوز قرنیه یا كراتوكونوس شدید باشد بنا به صلاحدید پزشك متخصص عمل جراحی قرنیه یا پیوند قرنیه انجام می شود./
مهمترین رویداد در زیرمرحله پاکیتن ، تشکیل کیاسما به هنگامی است که دو کروماتید خواهر از هر کروموزوم همساخت ، قطعاتی را بین خود مبادله میکنند. تبادل قطعات بین دو کروماتید از دو کروموزوم همساخت را کراسینگ آور )تقاطع کروموزومی) گویند. زیرمرحله پاکیتن طولانی است. در پایان این زیرمرحله ، نیرویی سبب جدا شدن کروماتیدها از یکدیگر میشود.
آغاز پروفاز با افزایش حجم هستهای مشخص میشود. کروموزومها به صورت تخمهای دراز ، نازک و تاب خورده به شکل دانه های تسبیح به نام کرومومر ظاهر میشوند. این ریز مرحله را لپتوتن گویند .کروموزوم ها منفرد به نظر میرسند در حالی که بیشتر دی ان ای یاخته قبلا دو برابر شده و کروموزومها دارای دو کروماتید هستند بر اساس گفته «براون» ، سنتز دی ان ای تا مرحله لپتوتن ادامه دارد و زمان G2چرخه یاختهای را تشکیل میدهد
سرطان دهان
گروهی از دانشمندان استرالیایی با بررسی نتایج مربوط به 18 سری مطالعات گوناگون در زمینه درمان آرتروز دریافتند، انجام...
به گزارش سلامت نیوز به نقل از پایگاه اینترنتی شبکه NDTV کشور هند، بنا به اعلام محققان تمرینات ورزشی منظم می تواند مخصوصاً در درمان آرتروز ناحیه زانو بسیار مفید باشد.
گروهی از دانشمندان استرالیایی با بررسی نتایج مربوط به 18 سری مطالعات گوناگون در زمینه درمان آرتروز دریافتند، انجام تمرینات منظم ورزشی و بالاخص تمرینات قدرتی راهی مفید در درمان آرتروز ناحیه زانو است.
در این سری مطالعات گسترده، پژوهشگران بیش از 2800 بیمار 55 تا 74 ساله مبتلا به انواع گوناگون آرتروز را مورد بررسی قرار داده بودند.
در انتها مشخص شد، در کنار تاثیر دیگر فاکتورها، بهره گیری از تمرینات قدرتی آن هم به طور کاملا منظم می تواند بهبود چشمگیری در وضعیت این دسته از بیماران مخصوصا در بهبود وضعیت آرتروز ناحیه زانو بوجود آورد.
| Design By : Night Melody |
LinkDump
